اسکیزوفرنی یک بیماری روانی است که با شنیدن صداها ، توهمات (باورهای غلط) ، تفکر بی نظم ، برداشت اجتماعی ، کاهش بیان عاطفی و عدم انگیزه مشخص می شود. علائم معمولاً به تدریج بروز می کند ، در بزرگسالی شروع می شود و در بسیاری موارد هرگز برطرف نمی شود. از سال 2019 ، هیچ آزمایش تشخیصی عینی وجود ندارد. تشخیص مبتنی بر رفتار مشاهده شده ، تجربیات گزارش شده از فرد و گزارش های سایر افراد آشنا با فرد است. برای تشخیص بیماری اسکیزوفرنی ، علائم و اختلال عملکردی باید شش ماه حضور داشته باشد. افراد مبتلا به اسکیزوفرنی اغلب مشکلات بهداشت روان دیگری مانند اضطراب ، افسردگی یا اختلال در مصرف مواد دارند. این مفهوم که اسکیزوفرنی به معنای "شخصیت شکافته" یا اختلال هویت جدا کننده است ، یک تصور غلط است.

حدود 0.3 تا 0.7 of از مردم در طول زندگی خود تحت تأثیر اسکیزوفرنی قرار دارند. در سال 2017 ، حدود 1،1 میلیون پرونده جدید و در کل 19.8 میلیون پرونده در سطح جهان رخ داده است. نرها بیشتر مبتلا می شوند و شروع آن به طور متوسط زودتر از سن است. دلایل اسکیزوفرنی شامل عوامل محیطی و ژنتیکی است. عوامل محیطی احتمالی شامل پرورش در یک شهر ، استفاده از حشیش در دوران نوجوانی ، برخی عفونتها ، سن والدین فرد و تغذیه نامناسب در دوران بارداری است. عوامل ژنتیکی شامل انواع مختلف ژنتیکی رایج و نادر است.

حدود 20٪ از افراد مبتلا به اسکیزوفرنی نتیجه مطلوبی دارند و برخی از افراد کاملاً بهبود می یابند. حدود 50٪ دچار نقص مادام العمر هستند. مشکلات اجتماعی مانند بیکاری طولانی مدت ، فقر و بی خانمانی شایع است. در مقایسه با جمعیت عمومی ، افراد مبتلا به اسکیزوفرنی میزان خودکشی بالاتری دارند (حدود 5٪ در کل) و مشکلات سلامت جسمی بیشتری دارند که منجر به یک امید به زندگی متوسط که بین 10-25 سال کمتر است. در سال 2015 ، تخمین زده می شود 17000 نفر در سراسر جهان در اثر رفتاری که مربوط به اسکیزوفرنی یا ناشی از آن هستند.

پایه اصلی درمان ، یک داروی ضد روان پریشی ، به همراه مشاوره ، آموزش شغلی و توانبخشی اجتماعی است. در کسانی که با سایر داروهای ضد روانپزشکی بهبود نمی یابند ، ممکن است کلوزاپین آزمایش شود. در شرایطی که خطر صدمه دیدن به خود یا دیگران وجود دارد ، ممکن است بستری شدن در بیمارستان غیر ارادی لازم باشد ، اگرچه اقامت بیمارستان کوتاه تر و کمتر از گذشته است.